درمان افسردگي با کمک ژن ها ...
تهران - علم امروز براي درمان افسردگي شديد از روش هاي مختلف از جمله درمان اين بيماري با کمک ژن ها اسفاده مي کند. |
 |
به گزارش روز دوشنبه گروه اخبار صوتي و تصويري ايرنا، تارنماي دويچه وله (صداي آلمان) نوشت: اين روش ها در همه بيماران به يک اندازه تأثير نمي گذارد، زيرا برخي سريع تر بهبود مي يابند و برخي ديرتر مداوا مي گردند.
فلوريان هولسبور و همکارانش در بخش روانشناسي مؤسسه ماکس پلانک راهي پيدا کردهاند که مي توان به کمک آن موفقيت درماني بعضي از داروهاي ضد افسردگي را پيش بيني کرد.
وب سايت دويچه وله در ادامه افزود: آنها کشف کردهاند که ژن (آ بي سي بي يک) هر فرد مي تواند غلظت برخي از داروها در مغز و در نتيجه ميزان تأثير آنها را تعيين کند، در حالي که اطلاعاتي که تاکنون در دست بود نمي توانست به درستي به اين سوال که چرا برخي از بيماران با بعضي از داروها بهتر در مان مي شوند ، پاسخ دهد.
يافتن بهترين روش درمان براي بيماران مبتلا به افسردگي مزمن آسان نيست، زيرا معمولا مدت زمان زيادي لازم است تا مؤثرترين روش درمان بيمار افسرده روشن شود. در حقيقت تنها 60 درصد از بيماراني که به افسردگي مبتلا هستند پس از هشت تا 12 هفته درمان دارويي کاملا بهبود مي يابند.
دويچه وله ادامه داد :موفقيت درماني بيمار افسرده امري است که به ساختار ژنتيکي او بستگي دارد. براي نمونه ژن (آ بي سي بي يک )که ترکيب مولکولي ناقل ها را تعيين ميکند، ژني است که غلظت برخي از داروهاي ضد افسردگي در مغز را کنترل مي کند. اين حقيقت را اخيرا مانفرد اور و گروه تحقيقاتش در بخش روانپزشکي مؤسسه ماکس پلانک در مونيخ دريافتهاند.
فلوريان هولس بور مدير بخش نامبرده مي گويد: اين کشف موجب مي شود که ما در آينده بتوانيم درمان افسردگي را به موضوعي فردي تبديل کنيم.
وي افزود: سد خوني مغزي تعيين مي کند که کدام ماده مي تواند وارد مغز شود و کدام ماده اين امکان را ندارد. همچنين کميت ماده وارد شده به مغز نيز توسط همين سد مشخص مي شود.
برخي از ناقلان ويژه مولکولي راهيابي مواد به مغز و خروج از آن را تعيين مي کنند. ژن (آ بي سي بي يک) کد گذاري يا رمزگذاري پروتئين (پي ـ گلي ـ کوپروتئين) را کنترل مي کند.
اين پروتئين يک پروتئين غشايي است که مواد را از سلولهاي برخي از ارگان هاي بدن مانند کبد، کليه، روده و مغز خارج مي سازد. اين پروتئين که به اختصار به آن P-GP (پي ـ جي پي) مي گويند مواد را از مايع مغزي به خون منتقل مي کند.
مانفرد اور و همکارانش وجه افتراق پروتئين نامبرده يعني (پي جي پي) در افراد مختلف را در نظر گرفته و تحقيق کردند که اين اختلافات در موفقيت درماني بيماران چه تأثيري مي تواند داشته باشد. هزينه اين تحقيقات را صندوق انجمن عالي ماکس پلانک تأمين کرده است.
محققان به اين نتيجه رسيدند که چند شکلي يا پلي مورفيسم تک نوکلئوتيدي يا در ژن آ بي سي بي يک موفقيت درماني برخي از داروهاي ضد افسردگي را افزايش مي دهد.
بيماراني که در برخي از محل هاي معين سيتوزين نوکلئوتيدي دارند، در يک دوره درماني چهار تا شش هفتهاي، دو و نيم برابر بيماراني که سيتوزين غير نوکلئوتيدي دارند، به درمان پاسخ مي گويند.
مانفرد اور و گروه تحقيقاتش پيش از اين در تحقيقات خود بر روي موش ها ثابت کرده بودند که پروتئين پي جي پي يا پي ـ گلي ـ کوپروتئين برخي از داروهاي ضد افسردگي مانند سيتالوپرام، پاروکستين، ونلافاکسين و آمي تريپتيلين را به خارج از مغز منتقل مي کند. در حالي که همين پروتئين داروهاي ديگر مانند ميرتازاپين را انتقال نمي دهد. اين نتيجه نخستين دليلي بود که ثابت مي کرد عملکرد پروتئين پي جي پي غلظت داروهاي ضد افسردگي در مغز را تعيين مي کند.
آنها نتيجه گرفتند که پلي مورفيسم تک نوکلئوتيدي در ژن آ بي سي بي يک بيماران مبتلا به افسردگي مي تواند ميزان اثربخشي برخي از داروها را تعيين کند.
تست هاي ژنتيکي در آيندهاي نزديک جلوي درمان هاي نابجاي بيماري افسردگي را خواهد گرفت. دانشمندان معتقد هستند که بايد قبل از شروع درمان کلينيکي آزمايش هايي صورت بگيرد.
دويچه وله در پايان خاطر نشان ساخت: به گفته مانفرد اور پيش از شروع درمان کلينيکي مي توان با انجام آزمايش هايي بر روي بيمار ميزان اثربخشي داروها و عوارض جانبي شان را مشخص کرد.
صوير**1522 ** 1506
فلوريان هولسبور و همکارانش در بخش روانشناسي مؤسسه ماکس پلانک راهي پيدا کردهاند که مي توان به کمک آن موفقيت درماني بعضي از داروهاي ضد افسردگي را پيش بيني کرد.
وب سايت دويچه وله در ادامه افزود: آنها کشف کردهاند که ژن (آ بي سي بي يک) هر فرد مي تواند غلظت برخي از داروها در مغز و در نتيجه ميزان تأثير آنها را تعيين کند، در حالي که اطلاعاتي که تاکنون در دست بود نمي توانست به درستي به اين سوال که چرا برخي از بيماران با بعضي از داروها بهتر در مان مي شوند ، پاسخ دهد.
يافتن بهترين روش درمان براي بيماران مبتلا به افسردگي مزمن آسان نيست، زيرا معمولا مدت زمان زيادي لازم است تا مؤثرترين روش درمان بيمار افسرده روشن شود. در حقيقت تنها 60 درصد از بيماراني که به افسردگي مبتلا هستند پس از هشت تا 12 هفته درمان دارويي کاملا بهبود مي يابند.
دويچه وله ادامه داد :موفقيت درماني بيمار افسرده امري است که به ساختار ژنتيکي او بستگي دارد. براي نمونه ژن (آ بي سي بي يک )که ترکيب مولکولي ناقل ها را تعيين ميکند، ژني است که غلظت برخي از داروهاي ضد افسردگي در مغز را کنترل مي کند. اين حقيقت را اخيرا مانفرد اور و گروه تحقيقاتش در بخش روانپزشکي مؤسسه ماکس پلانک در مونيخ دريافتهاند.
فلوريان هولس بور مدير بخش نامبرده مي گويد: اين کشف موجب مي شود که ما در آينده بتوانيم درمان افسردگي را به موضوعي فردي تبديل کنيم.
وي افزود: سد خوني مغزي تعيين مي کند که کدام ماده مي تواند وارد مغز شود و کدام ماده اين امکان را ندارد. همچنين کميت ماده وارد شده به مغز نيز توسط همين سد مشخص مي شود.
برخي از ناقلان ويژه مولکولي راهيابي مواد به مغز و خروج از آن را تعيين مي کنند. ژن (آ بي سي بي يک) کد گذاري يا رمزگذاري پروتئين (پي ـ گلي ـ کوپروتئين) را کنترل مي کند.
اين پروتئين يک پروتئين غشايي است که مواد را از سلولهاي برخي از ارگان هاي بدن مانند کبد، کليه، روده و مغز خارج مي سازد. اين پروتئين که به اختصار به آن P-GP (پي ـ جي پي) مي گويند مواد را از مايع مغزي به خون منتقل مي کند.
مانفرد اور و همکارانش وجه افتراق پروتئين نامبرده يعني (پي جي پي) در افراد مختلف را در نظر گرفته و تحقيق کردند که اين اختلافات در موفقيت درماني بيماران چه تأثيري مي تواند داشته باشد. هزينه اين تحقيقات را صندوق انجمن عالي ماکس پلانک تأمين کرده است.
محققان به اين نتيجه رسيدند که چند شکلي يا پلي مورفيسم تک نوکلئوتيدي يا در ژن آ بي سي بي يک موفقيت درماني برخي از داروهاي ضد افسردگي را افزايش مي دهد.
بيماراني که در برخي از محل هاي معين سيتوزين نوکلئوتيدي دارند، در يک دوره درماني چهار تا شش هفتهاي، دو و نيم برابر بيماراني که سيتوزين غير نوکلئوتيدي دارند، به درمان پاسخ مي گويند.
مانفرد اور و گروه تحقيقاتش پيش از اين در تحقيقات خود بر روي موش ها ثابت کرده بودند که پروتئين پي جي پي يا پي ـ گلي ـ کوپروتئين برخي از داروهاي ضد افسردگي مانند سيتالوپرام، پاروکستين، ونلافاکسين و آمي تريپتيلين را به خارج از مغز منتقل مي کند. در حالي که همين پروتئين داروهاي ديگر مانند ميرتازاپين را انتقال نمي دهد. اين نتيجه نخستين دليلي بود که ثابت مي کرد عملکرد پروتئين پي جي پي غلظت داروهاي ضد افسردگي در مغز را تعيين مي کند.
آنها نتيجه گرفتند که پلي مورفيسم تک نوکلئوتيدي در ژن آ بي سي بي يک بيماران مبتلا به افسردگي مي تواند ميزان اثربخشي برخي از داروها را تعيين کند.
تست هاي ژنتيکي در آيندهاي نزديک جلوي درمان هاي نابجاي بيماري افسردگي را خواهد گرفت. دانشمندان معتقد هستند که بايد قبل از شروع درمان کلينيکي آزمايش هايي صورت بگيرد.
دويچه وله در پايان خاطر نشان ساخت: به گفته مانفرد اور پيش از شروع درمان کلينيکي مي توان با انجام آزمايش هايي بر روي بيمار ميزان اثربخشي داروها و عوارض جانبي شان را مشخص کرد.
صوير**1522 ** 1506
انتهای خبر / خبرگزاری جمهوری اسلامی (ايرنا) / کد خبر 904802
نقل از ايرنا
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم دی ۱۳۸۸ ساعت 20:4 توسط
|